Ξενάκι...

 Αφορμή για αυτή την ανάρτηση στάθηκε ένα σχόλιο που γράφτηκε στο blog ξημερώματα Πέμπτης...”φιλιά από Εδιμβούργο...” έλεγε...

Έγινε ξενάκι και αυτός ο φίλος σκέφτηκα...

Άραγε πόσες ερμηνείες χωράει μια τόσο μικρή λέξη;

Πόσες μοναξιές... ;

Πόσα “θα θελα”... ;

Όταν οι αποστάσεις είναι καθαρά χιλιομετρικές το πράγμα είναι εύκολο, ένας σάκος στον ώμο και μηδενίζεται στο πολύ αμέσως....

Με τις άλλες πείτε μου τι γίνεται, με εκείνες που δεν μετριούνται με χιλιόμετρα...

Με εκείνες που είναι γεμάτες σιωπές...

Με εκείνες που δεν χωράνε λέξεις, αγκαλιές και συγνώμες...

Ξενάκι λοιπόν είναι, όταν το “μαζί” γίνεται “εσύ” και “εγώ”, και για κάθε "εγώ" αντίστοιχα τα γράμματα γίνονται κεφαλαία και καλύπτουν τα πάντα...

Εγώ και εσύ ξενάκια μέσα στην ίδια πόλη,ίσως και κάτω από τον ίδιο ουρανό...ποιος ξέρει;

Ξενάκια με δικά τους σύνορα, άτρωτα,απροσπέλαστα, γεμάτα άμυνες και “κατηγορώ”...

Ξέρεις,από αυτά που δεν πέφτουν με την καμία, όχι αηδίες...

Aλήθεια...τα αισθάνεσαι;

Είδες πόση απόσταση κρύβει τελικά μια τόση δα, μικρή λέξη;

Ξενάκι λοιπόν μάτια μου...

Το άλλο μου εσύ...

Άραγε έχεις σκεφτεί , πως σ αυτή την απεριόριστη μάζα ανθρώπων, καθένας από εμάς είναι τόσο μα τόσο διαφορετικός...

Και τώρα θα αναρωτηθείς, διαφορετικός; Σκέψου, καθένας από εμάς έχει τόσο ξεχωριστά βιώματα και ερεθίσματα που κατ επέκταση δημιουργούν έναν μοναδικό και ιδιαίτερο χαρακτήρα , τον καλοβολεμένο εαυτούλη μας . Αυτόν, που όσο θα μεγαλώνει θα προσπαθήσει να γίνει κυρίαρχος των πάντων, θα μπει πάνω από έμενα, από εσένα, από εκείνα . Αυτόν που θα βολεύει πάντα την παρτάρα του και θα χρησιμοποιεί φθηνές δικαιολογίες και προσχήματα ώστε να κρύψει τον εγωισμό που τον έχει καταβάλει.

Ώσπου θα έρθει η μέρα που θα τον πιάσεις στον ύπνο , θα του τη σκάσεις κοινώς....και έστω για μια φορά θα πράξεις χωρίς αυτόν, και θα νιώσεις γυμνός, ελεύθερος αλλά γυμνός. Θα γίνεις για μια φορά τρωτός και θα παρευρεθείς στην μάχη άοπλος, χωρίς πανοπλία....μόνος, έχοντας χεσμένη τη λογική και κρατώντας στα χέρια σου μόνο συναίσθημα . Θα ορμήξεις σαν μαινόμενος ταύρος πάνω στον άλλον , θα του σκίσεις τις σάρκες και παράλληλα θα σκίζονται και οι δικές σου, μα δεν θα πονάς. Θα σταθείς όρθιος μέχρι το τέλος, ώσπου να γυρίσεις πίσω νικητής, ώσπου να πάρεις το τρόπαιο στα χέρια σου και να ξαναφύγεις μόνος, όπως ήρθες...ώσπου το χώμα να μυρίσει βροχή και ο αέρας να είναι πιο ψυχρός από ποτέ...

Μα δεν θα είσαι μόνος σου, μέσα σε αυτό το κουτί όπου έχεις κρύψει καλά το τρόπαιο σου υπάρχει κάτι πιο δυνατό από εσένα, κι όμως...τόσο ίδιο...τόσο τρομακτικά ίδιο. Θ α το ανοίγεις τις νύχτες που η μοναξιά θα έρχεται απρόσκλητη μέσα στην ησυχία και θα κοιτάς ξανά και ξανά τα ενθύμια του δικού σου πολέμου.

Μια χούφτα χώμα και ένα πορφυρό τριαντάφυλλο θα σου θυμίζουν αυτά που δημιούργησες τότε...μια λευκή σελίδα και ένα σταματημένο ρολόι θα μαχαιρώνουν το παρόν...όχι επειδή δεν είχες λέξεις να γεμίσεις αυτή τη σελίδα, απλά επειδή δείλιασες, δείλιασες στον επίλογο...φοβόσουν το τέλος.

Έτσι σταμάτησες το ρολόι για να μπορείς να ξανανοίγεις τις πληγές σου στην θύμηση του χρόνου, ξανά και ξανά, να τις βλέπεις να αιμορραγούν και να αισθάνεσαι έστω για λίγο μόνο ζωντανός, ελεύθερος αλλά ζωντανός.

Έπειτα μετά το ξύπνημα του εγωισμού θα ακούσεις φωνές και ουρλιαχτά , ένα “γιατί” θα σου τρυπάει τα αυτιά και δεν θα σε αφήνει τις νύχτες να κοιμηθείς....

“Γιατί λειτούργησες χωρίς έμενα; Τι θα πει ο κόσμος;”

Αυτού του κόσμου που θα σταθεί απέναντι σου σε ρόλο κριτή και θα ζητά απαντήσεις....τον κόσμο που είχες χεσμένο από την πρώτη μέρα που κατάλαβες πως οι υποκριτές που το απαρτίζουν κρύβονται πίσω από εσένα, για να κρύψουν τα πάθη τους...για να είναι “κοινωνικά αποδεκτοί”... άδειοι, δυστυχισμένοι αλλά...αποδεκτοί.

Ποιος νοιάζεται για το σύνολο όταν μόνοι μας ερχόμαστε και μόνοι μας πορευόμαστε σε αυτή τη ζωή...μισοί και μόνοι.

Ώσπου θα βρω εσένα μέσα στο πλήθος και θα κολλήσεις μέσα μου σαν μαγνήτης και θα νιώσω ολόκληρος έστω για μια φορά...ολόκληρος και τόσο γεμάτος ζωή.

Μέχρι να έρθει το χελιδόνι κι εσύ να φύγεις μαζί του, επώδυνα και βίαια θα ξεριζωθείς από μέσα μου αλλά... θα σε έχω για πάντα, σαν μια αίσθηση ανεκπλήρωτου.

Κι όταν η θάλασσα θα μου ψιθυρίζει όλα αυτά που σου αρνήθηκα, θα θυμάμαι εσένα...

Κι όταν θα χάνονται οι ισορροπίες εσύ θα στέκεσαι το τέλος της γραμμής, για να με επαναφέρεις στην πραγματικότητα...

Κι όταν θα χαράζω στην άμμο μια λέξη σαν επίλογο, θα είσαι εσύ που θα την σβήνεις πίσω από έμενα, θυμίζοντας μου πως όλα προχωράνε, συνεχίζουν και απαιτούν την παρουσία μου εκεί , ψυχή και σώμα...

Κι όταν τα βλέμματα μας θα συναντιούνται θα γεμίζω με φως, και θα χαμηλώνω τη φωνή για να μην φανεί πως μπροστά στα πόδια σου έχω καταθέσει τα όπλα μου....όχι από φόβο μην αποκαλυφτώ, απλά, γιατί δεν ξέρω αν αντέχεις να ζεις γνωρίζοντας το...αν αντέχεις όλο αυτό το φορτίο...

Και κάπως έτσι παραμερίζοντας το άλλο μου εγώ, θα σου χαρίσω απλόχερα τη θέση στο άλλο μου ...εσύ.

ΧΡΟΝΟΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗΣ...

Χρόνος...τόσο σχετικός και τόσο αόριστος...

Γεννιόμαστε κρατώντας ένα ρολόι και πορευόμαστε με αυτό...

Μετράμε ώρες, λεπτά,δευτερόλεπτα και προγραμματιζόμαστε σαν σύγχρονα ρομποτάκια για να μπορούμε να αποτελέσουμε μέρος μιας καλά συγχρονισμένης κοινωνίας.

Αρνείσαι τον χρόνο;

Τότε στιγματίζεσαι σαν απροσάρμοστο...

Μεγαλώνοντας τον χρησιμοποιούμε σαν άλλοθι, θέλω χρόνο να συνηθίσω, δωσ΄μου χρόνο να σ΄ αγαπήσω, σπατάλησα πολύτιμο χρόνο με σκοπό να σε διαλύσω...

Χρόνος απροσδιόριστος και γενικός...

Ψεύτικος και αδύναμος ...

Χρόνος αδικαιολόγητος...

Συναισθηματικός χρόνος...

Συγγνώμη μα αυτόν τον πάγωσα...δεν τον μέτρησα. Του γύρισα θρασύτατα την πλάτη και πείστηκα

πως δεν με ενδιαφέρει, ότι δεν με αγγίζει...

Ναι!

Με παραμύθιασα....

Και ήρθε η ώρα για αλήθειες...

Παραμυθιάστηκα ότι μπορώ.

Ποτέ δεν θα μπορώ, ποτέ δεν θα είναι αρκετός ο χρόνος για να πω "ναι..τώρα μπορώ!".

Μάλλον αυτό χρειάζεται ψυχική δύναμη....αλλά και πάλι θέμα χρόνου θα είναι να την βρώ....

Χρόνος κόκκινος...

Εδώ ο χρόνος δεν έχει καμία σημασία...

Όταν είμαστε μαζί και ψιθυρίζουμε ο ένας στον άλλον τα όνειρα μας σαν να είναι τα μεγαλύτερα του κόσμου μυστικά, τότε δεν μετράει...τότε είναι ανύπαρκτος και αδύναμος.

Μακριά από εσένα όμως είναι σταματημένος...ούτε μπρος, ούτε πίσω...εκεί πονάει.

Εκεί με εκδικείται για όλες τις φορές που τον αγνόησα...δίπλα σου.

Αργός και βασανιστικός...

Ανυπόφορος...

Γέμισα τη μέρα μου έτσι ώστε να μην έχω χρόνο να σκεφτώ...

Τώρα δεν ξέρω ποιόν πάω να ξεγελάσω...τον χρόνο ή το μυαλό;

Μάλλον το μυαλό...που κάπως έτσι δεν μετράει τον χρόνο, τυπικά, στο ρολόι...γιατί κατά τ΄αλλα έχει τη δική του μονάδα μέτρησης....αυτή της απουσίας σου...

Μέχρι που στέκεσαι μπροστά μου και ο χρόνος μηδενίζει...ξανά, σαν να μην έφυγες ποτέ, ξεκινάει πάλι από την αρχή...

Χρόνος λευκός....

Είναι ο χρόνος που θα χαρίσω σ΄αυτόν, σ΄εκείνη, σ΄εκείνο...

Γιατί το χρειάζομαι, με χρειάζεται, το χρειάζεται...

Εκεί, μετράει κανονικά, φρόνιμα και υπάκουα. Δεν κάνει ζαβολιές, δεν χάνει το χρόνο του με τερτίπια...εκεί αντιθέτως δίνει δίνει άφθονο χρόνο για να φτιαχτούν οι βάσεις...

Πώς αλλιώς θα μπορέσει σε ένα λεπτό να τις διαλύσει;

Αυτές, τις μικρές..τις αδύναμες...γιατί τις άλλες, απλά θα τις καμαρώνει με το πέρασμά του...

Χρόνος μπλε ή ροζ...

Εδώ δεν τελειώνει ποτέ, είναι σημαντικός από τη στιγμή της σύλληψης του....πολύτιμος, μοναδικός.

Αυτός ο χρόνος χαράζει μέσα μας, μας γεμίζει συναισθήματα, λέξεις και εικόνες...

Ώσπου θα έρθεις στον κόσμο και εγώ για πρώτη φορά θα συμμαχήσω μ΄αυτόν...όχι, δεν τον φοβάμαι...απλά δεν θέλω να χάσω ούτε ένα λεπτό σου. Θέλω να γεμίσω από σένα και εσύ με τη σειρά σου να γεμίσεις από τον κόσμο. Θα στον μάθω εγώ, μη βιάζεσαι να τον προσπεράσεις για να μεγαλώσεις....έχεις όλο το χρόνο μπροστά σου...

Μάθημα πρώτο:

Μάθε να απολαμβάνεις την κάθε στιγμή σου, μικρή ή μεγάλη.

Να...όπως κάνω εγώ με εσένα, ακόμα και τις ώρες που κοιμάσαι...κάθομαι και σε χαζεύω...δεν με νοιάζει ο χρόνος....ας περνάει.

Τι συμβαίνει;

Γιατί δεν τον ακούω;

....Αυτό ήταν; Τελείωσε;

Ένα λεπτό...δεν είμαι έτοιμος....

Δεν πρόλαβα να πω στο κόκκινο ότι το αγαπώ και στο ροζ και το μπλε ότι είναι όλος μου ο κόσμος...

Δεν θέλεις να το διαπραγματευτούμε εντάξει...

Τουλάχιστον δώσ΄μου μια στιγμή...μόνο να τους δω...για τελευταία φορά...

Παύση...

Τέλος χρόνου!

so...this is Christmas...

Η παρακάτω ανάρτηση διαβάζετε παρέα με αυτό το song...

 

Ήρθαν τα Χριστούγεννα λοιπόν...!

Φαντάζομαι όλοι έχετε προσέξει, πως αυτές τις μέρες όλα γυρίζουν γύρω από τις ψευτοφιλανθρωπίες και τα μηνύματα αγάπης, διάσημων και μη...

Είναι μάλλον μια πράξη εξιλέωσης για την αδιαφορία της υπόλοιπης χρονιάς, ένας τρόπος να μεταμορφώσουμε το εγωιστικό τέρας που κρύβουμε μέσα μας, σε άγγελο....και όλα αυτά μέσα σε 10 μέρες!

Φυσικά ο πραγματικός λόγος που μπαίνουμε σ΄αυτή τη διαδικασία, είναι γιατί θέλουμε καταβάθος να ξεγελάσουμε αυτή τη ρημάδα τη συνείδηση, η οποία αυτές τις μέρες γιγαντώνεται και εξαπολύει μια σειρά από “κατηγορώ”...

Δεν βγάζω τον εαυτό μου απ' έξω, ίσως εγώ να είμαι και η χειρότερη απ' όλους...

Τέλος πάντων, το μόνο σίγουρο είναι πως αυτές τις μέρες των εορτών, όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο σπίτι μας...Εκεί όπου έχουμε στοιβάξει τις αναμνήσεις μας, εκεί όπου το κλίμα παραμένει το ίδιο παραμυθένιο κάθε χρόνο...εκεί όπου μας αγαπάνε και αγαπάμε χωρίς ανταλλάγματα...

Με τους δικούς μας ανθρώπους, που καταφέρνουν με τα χαμόγελα τους να ανακουφίζουν τις πληγές, να φωτίζουν μέχρι και την πιο σκοτεινή πλευρά του εαυτού μας και με έναν μαγικό τρόπο να διώχνουν τις σκιές...!

Είμαι ήδη καθ' οδόν...εσείς;

                                           ps:Ευχή...

Μεταξύ μας....τί συμβαίνει;

Έχω απορίες...πολλές όμως...!!

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή, για να καταλάβετε και εσείς...

Λοιπόν...έτοιμοι;

Τι είναι αίσθημα; Τι θα πει αισθάνομαι; Τι διαφορά έχει από το νιώθω; Όταν αισθάνομαι,δεν νιώθω;...και αντίστροφα...Κι αν ακόμα αισθάνομαι ότι νιώθω,γιατί ψάχνω σιγουριά και ζητάω σιγουριά;Τι είναι η ανασφάλεια; Γιατί δεν σε καταλαβαίνω; Εσύ; Καταλαβαίνεις; Αυτό είναι οι σχέσεις των ανθρώπων; Συμβόλαια εμπιστοσύνης και σιγουριάς; Τότε γιατί όλοι μας λειτουργούμε αυθαίρετα και δεν έχουμε από ένα δικηγόρο να μας κάνει τα κουμάντα και τα deals; E; Γιατί πέφτουμε μόνοι μας και σπάμε τα μούτρα μας; Άντε και φάγαμε τα μούτρα μας,γιατί μετά από σύντομο χρονικό διάστημα ξαναπέφτουμε με τον ίδιο τρόπο; Γιατί κάποια λάθη επιμένουμε να τα επαναλαμβάνουμε, ενώ ξέρουμε αρχή-μέση-τέλος; Τι είναι λάθος; Πώς αυτό ορίζεται; Γιατί επιμένω να μην μετανιώνω για όσα έχουν συμβεί μέχρι σήμερα; Είναι αυτό εγωισμός; Και αν αυτό είναι εγωισμός,η μαλακία πως ορίζεται; Ποιος είναι μαλάκας; Γιατί νιώθει έτσι; Αισθάνομαι μαλάκας τι σημαίνει; Τι θα πει θέλω χρόνο; Τι σημαίνει δεν είμαι σίγουρη; Για ποιον θέλω να είμαι; Για σένα ή για μένα; Ανάμεσα στο περίστροφο και το μαχαίρι επιλέγω το μαχαίρι,γιατί εξακολουθείς να με θεωρείς δειλή;Τι είναι δειλία; Ποιος έχει κότσια; Αυτά τα κότσια τελικά, ποιανού είναι; Αν τα έχω βρει με την πάρτη μου,γιατί συνεχίζω να μπερδεύομαι; Πως είναι δυνατόν να μην μπορώ να διαλέξω ανάμεσα στο κόκκινο και το μπλε, αφού το γαλάζιο είναι το χρώμα μου ; Αν το σύμπαν συνωμοτεί ώστε να μας συμβούν κάποια πράγματα,τότε γιατί δεν συνωμοτεί ώστε να αποφευχθούν κάποια άλλα; Αν δεν υπήρχαν οι ερωτήσεις,πως θα δινόντουσαν οι απαντήσεις; Θα κάναμε απλά δηλώσεις; Και πως θα βγάζαμε άκρη; Και που είναι επιτέλους αυτή η άκρη; Ανάμεσα στην επικοινωνία και τη συζήτηση, τι διαφορές υπάρχουν;Ενώ μιλάμε την ίδια γλώσσα γιατί δεν συννενοούμαστε ; Γιατί οι περισσότερες φράσεις τελειώνουν με την ερώτηση “τι εννοείς”; Γιατί κάνουμε τα εύκολα δύσκολα; Τι εννοώ όταν λέω πως μου αρκεί να είμαι μαζί σου; Οι εφιάλτες; Αυτούς πως τους νικάς; Εδώ λειτουργούμε μόνοι ή μαζί; Τι λείπει όταν δεν έχω σαφή εικόνα; Ποιος αποφάσισε για εμένα χωρίς να ερωτηθώ; Ανάμεσα σε δυο, ποιος παίρνει αποφάσεις και για τους δύο; Γίνεται εγώ να αποφασίσω ερήμην σου; Και αν ναι, θα είσαι οκ με αυτό; Σου αρκεί απλά και μόνο η απόφαση;Έτσι θα την εκτελέσεις; Αβίαστα; Δεν έχεις απορίες; Τι εννοείς όταν λες θα τις κρατήσεις για σένα; Το ενδεχόμενο να θέλω να σου εξηγήσω το σκέφτηκες; Και αν ναι, τότε γιατί δεν με ρωτάς; Τι θα πει εγώ πήρα την απόφαση,εγώ πρέπει να εξηγηθώ; Αλήθεια,πως μετράς τον χρόνο; Μια με το εσύ, διπλά με το εμείς; Γιατί όταν το “εγώ” γίνεται “εμείς”, φαντάζει τρισδιάστατο; Τι με τρομάζει στον πληθυντικό αριθμό; Το πλήθος ή η μονάδα του σώματος με δυο ψυχές; Χωράνε δυο ψυχές σε ένα σώμα;Γιατί όταν κάποιος σου ζητάει να φύγεις, εσύ πεισμώνεις σαν το γαϊδούρι και δεν το κουνάς με καμία Παναγία, και στο αντίστροφο φεύγεις νύχτα;Τι συμβαίνει στο ανθρώπινο μυαλό και λειτουργεί αντιστρόφως ανάλογα;

Τι συμβαίνει....;

Tώρα εντελώς μεταξύ μας....

Το δικό μου δεντράκι...

Καλησπέρα-καλησπέρα...!

Χαθήκαμε...ή για να είμαι ειλικρινής, χάθηκα κι εγώ μέσα σ΄αυτό το καθημερινό timeline που μας βομβαρδίζει στην κυριολεξία από καινούργια “πρέπει”...

“Πρέπει” που συνήθως απευθύνονται στην τσέπη μας....

Η δικιά μου παραδόθηκε αμαχητί εδώ και καιρό...Και επειδή δεν είχε να σηκώσει ούτε ένα λευκό πανί...έτσι για το παραδίνομαι βρε αδερφέ...αποφάσισε να γυρίσει ανάποδα και να κρεμαστεί φόρα παρτίδα μπροστά στο ένα και μοναδικό μου τζιν...!

Μη σας τρομάξω, όχι δεν θα ασχοληθώ με τα πολιτικά δρώμενα αυτής της χώρας. Άλλωστε ποιος θα ασχολιόταν με μια κυβέρνηση που το γύρισε στην κομμωτική και ασχολείται με haircuts και μιζανπλί... Με μια Παιδεία που κατάντησε δισκογραφική εταιρεία και μοιράζει cd στα σχολεία...

Ποιος θα του το΄λεγε του άμοιρου του Σοφοκλή πως η “Αντιγόνη” του θα κυκλοφορούσε σε cd και θα μετρούσε πωλήσεις με στόχο την πλατίνα!

Και όλα αυτά σε μια χώρα που προώθησε τον πολιτισμό και τα γράμματα, σε μια χώρα που γέννησε την Δημοκρατία...

Και επειδή αν συνεχίσω φοβάμαι πως θα χάσω το μέτρημα,που λέει και η φίλη μου η Νατάσσα, θα σας πω τι κάνω εγώ για να τη παλέψω σε αυτόν το παλιόκοσμο και τη παλιοκοινωνία...

Δυστυχώς τα πράγματα δεν αλλάζουν από την μια στιγμή στην άλλη, οπότε έκανα κι εγώ τη δική μου, μικρή προσωπική επανάσταση. 

Λένε πως κοιτώντας μόνο το δέντρο χάνεις το δάσος....σωστά;

Αποφάσισα κι εγώ λοιπόν να αρχίσω να κοιτάω μόνο το δέντρο και ας χάσω το δάσος...¨Έτσι κι αλλιώς χαμένη υπόθεση είναι κι από μόνο του...

Ενώ το δεντράκι μου...

Ξυπνάει με χαμόγελο...μου γράφει στιχάκια για τις τυχαίες συναντήσεις μας,πάνω σε τοίχους,σε βιβλία...στο κινητό...

Μου φτιάχνει τη μέρα, με εμπνέει,βγάζει από πάνω μου την μιζέρια και με ντύνει με αισιοδοξία..

Έχει έντονα χρώματα και ένα σωρό καινούργιες ιδέες...

Έχει ακόμα την αίσθηση της ποιότητας και τα βράδια, με νανουρίζει διαβάζοντας μου Ελύτη και Σεφέρη...

Μου δίνει φτερά να πετάξω σε καινούργιους προορισμούς ....άγνωστους, απάτητους...

Έστω κι αν αυτοί είναι πλασματικοί,έστω κι αν τους πραγματοποιώ μόνο κλείνοντας τα μάτια μου...

Εμένα μου αρκεί το “μαζί”...

Εμένα μου φτάνει το “εμείς”...

Άλλωστε σ΄αυτόν το κόσμο που μικραίνει όλο και πιο πολύ, τι άλλο μου απέμεινε να κάνω απ΄το να ονειρεύομαι...

Aυγουστιάτικο φεγγάρι...

     
Αυγουστιάτικη Πανσέληνος....

Δεν θα πω πολλά...

Παρά μόνο αυτό...

Λέγεται λοιπόν, ότι τα φεγγάρια ήταν 12...ένα για κάθε μήνα αντίστοιχα...

Έπειτα οι θεοί αποφάσισαν να κάνουν δώρο στους ανθρώπους ακόμα ένα....το 13ο...

Αυτό θα το χάριζαν σε όλους αυτούς, που ζούσαν κάποιον ανεκπλήρωτο έρωτα, γι΄αυτό και του έδωσαν χρώμα πορφυρό, ώστε να αντικατοπτρίζονται τα πάθη αυτών ....

Προσφορά λοιπόν στους μοναχικούς, στους απανταχού ερωτευμένους...

Ένα δώρο, που όταν κάνει αισθητή την παρουσία του στον ουρανό, δεν πρέπει να περνάει απαρατήρητο...

Οπότε στην φετινή Αυγουστιάτικη πανσέληνο, δείξτε την δέουσα προσοχή και φροντίστε να την ζήσετε έτσι όπως της αρμόζει...σαν ένα πολύτιμο δώρο...

''...Έτσι μιλώ γιά σένα καί γιά μένα

Επειδή σ’αγαπώ καί στήν αγάπη ξέρω

Νά μπαίνω σάν Πανσέληνος...

...Από παντού....

Μές από φεγγαρά περάσματα καί κρυφές τής θάλασσας στοές ...''



“Απόσπασμα από το ''ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ''
του Οδυσσέα Ελύτη....”