so...this is Christmas...

Η παρακάτω ανάρτηση διαβάζετε παρέα με αυτό το song...

 

Ήρθαν τα Χριστούγεννα λοιπόν...!

Φαντάζομαι όλοι έχετε προσέξει, πως αυτές τις μέρες όλα γυρίζουν γύρω από τις ψευτοφιλανθρωπίες και τα μηνύματα αγάπης, διάσημων και μη...

Είναι μάλλον μια πράξη εξιλέωσης για την αδιαφορία της υπόλοιπης χρονιάς, ένας τρόπος να μεταμορφώσουμε το εγωιστικό τέρας που κρύβουμε μέσα μας, σε άγγελο....και όλα αυτά μέσα σε 10 μέρες!

Φυσικά ο πραγματικός λόγος που μπαίνουμε σ΄αυτή τη διαδικασία, είναι γιατί θέλουμε καταβάθος να ξεγελάσουμε αυτή τη ρημάδα τη συνείδηση, η οποία αυτές τις μέρες γιγαντώνεται και εξαπολύει μια σειρά από “κατηγορώ”...

Δεν βγάζω τον εαυτό μου απ' έξω, ίσως εγώ να είμαι και η χειρότερη απ' όλους...

Τέλος πάντων, το μόνο σίγουρο είναι πως αυτές τις μέρες των εορτών, όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο σπίτι μας...Εκεί όπου έχουμε στοιβάξει τις αναμνήσεις μας, εκεί όπου το κλίμα παραμένει το ίδιο παραμυθένιο κάθε χρόνο...εκεί όπου μας αγαπάνε και αγαπάμε χωρίς ανταλλάγματα...

Με τους δικούς μας ανθρώπους, που καταφέρνουν με τα χαμόγελα τους να ανακουφίζουν τις πληγές, να φωτίζουν μέχρι και την πιο σκοτεινή πλευρά του εαυτού μας και με έναν μαγικό τρόπο να διώχνουν τις σκιές...!

Είμαι ήδη καθ' οδόν...εσείς;

                                           ps:Ευχή...

Μεταξύ μας....τί συμβαίνει;

Έχω απορίες...πολλές όμως...!!

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή, για να καταλάβετε και εσείς...

Λοιπόν...έτοιμοι;

Τι είναι αίσθημα; Τι θα πει αισθάνομαι; Τι διαφορά έχει από το νιώθω; Όταν αισθάνομαι,δεν νιώθω;...και αντίστροφα...Κι αν ακόμα αισθάνομαι ότι νιώθω,γιατί ψάχνω σιγουριά και ζητάω σιγουριά;Τι είναι η ανασφάλεια; Γιατί δεν σε καταλαβαίνω; Εσύ; Καταλαβαίνεις; Αυτό είναι οι σχέσεις των ανθρώπων; Συμβόλαια εμπιστοσύνης και σιγουριάς; Τότε γιατί όλοι μας λειτουργούμε αυθαίρετα και δεν έχουμε από ένα δικηγόρο να μας κάνει τα κουμάντα και τα deals; E; Γιατί πέφτουμε μόνοι μας και σπάμε τα μούτρα μας; Άντε και φάγαμε τα μούτρα μας,γιατί μετά από σύντομο χρονικό διάστημα ξαναπέφτουμε με τον ίδιο τρόπο; Γιατί κάποια λάθη επιμένουμε να τα επαναλαμβάνουμε, ενώ ξέρουμε αρχή-μέση-τέλος; Τι είναι λάθος; Πώς αυτό ορίζεται; Γιατί επιμένω να μην μετανιώνω για όσα έχουν συμβεί μέχρι σήμερα; Είναι αυτό εγωισμός; Και αν αυτό είναι εγωισμός,η μαλακία πως ορίζεται; Ποιος είναι μαλάκας; Γιατί νιώθει έτσι; Αισθάνομαι μαλάκας τι σημαίνει; Τι θα πει θέλω χρόνο; Τι σημαίνει δεν είμαι σίγουρη; Για ποιον θέλω να είμαι; Για σένα ή για μένα; Ανάμεσα στο περίστροφο και το μαχαίρι επιλέγω το μαχαίρι,γιατί εξακολουθείς να με θεωρείς δειλή;Τι είναι δειλία; Ποιος έχει κότσια; Αυτά τα κότσια τελικά, ποιανού είναι; Αν τα έχω βρει με την πάρτη μου,γιατί συνεχίζω να μπερδεύομαι; Πως είναι δυνατόν να μην μπορώ να διαλέξω ανάμεσα στο κόκκινο και το μπλε, αφού το γαλάζιο είναι το χρώμα μου ; Αν το σύμπαν συνωμοτεί ώστε να μας συμβούν κάποια πράγματα,τότε γιατί δεν συνωμοτεί ώστε να αποφευχθούν κάποια άλλα; Αν δεν υπήρχαν οι ερωτήσεις,πως θα δινόντουσαν οι απαντήσεις; Θα κάναμε απλά δηλώσεις; Και πως θα βγάζαμε άκρη; Και που είναι επιτέλους αυτή η άκρη; Ανάμεσα στην επικοινωνία και τη συζήτηση, τι διαφορές υπάρχουν;Ενώ μιλάμε την ίδια γλώσσα γιατί δεν συννενοούμαστε ; Γιατί οι περισσότερες φράσεις τελειώνουν με την ερώτηση “τι εννοείς”; Γιατί κάνουμε τα εύκολα δύσκολα; Τι εννοώ όταν λέω πως μου αρκεί να είμαι μαζί σου; Οι εφιάλτες; Αυτούς πως τους νικάς; Εδώ λειτουργούμε μόνοι ή μαζί; Τι λείπει όταν δεν έχω σαφή εικόνα; Ποιος αποφάσισε για εμένα χωρίς να ερωτηθώ; Ανάμεσα σε δυο, ποιος παίρνει αποφάσεις και για τους δύο; Γίνεται εγώ να αποφασίσω ερήμην σου; Και αν ναι, θα είσαι οκ με αυτό; Σου αρκεί απλά και μόνο η απόφαση;Έτσι θα την εκτελέσεις; Αβίαστα; Δεν έχεις απορίες; Τι εννοείς όταν λες θα τις κρατήσεις για σένα; Το ενδεχόμενο να θέλω να σου εξηγήσω το σκέφτηκες; Και αν ναι, τότε γιατί δεν με ρωτάς; Τι θα πει εγώ πήρα την απόφαση,εγώ πρέπει να εξηγηθώ; Αλήθεια,πως μετράς τον χρόνο; Μια με το εσύ, διπλά με το εμείς; Γιατί όταν το “εγώ” γίνεται “εμείς”, φαντάζει τρισδιάστατο; Τι με τρομάζει στον πληθυντικό αριθμό; Το πλήθος ή η μονάδα του σώματος με δυο ψυχές; Χωράνε δυο ψυχές σε ένα σώμα;Γιατί όταν κάποιος σου ζητάει να φύγεις, εσύ πεισμώνεις σαν το γαϊδούρι και δεν το κουνάς με καμία Παναγία, και στο αντίστροφο φεύγεις νύχτα;Τι συμβαίνει στο ανθρώπινο μυαλό και λειτουργεί αντιστρόφως ανάλογα;

Τι συμβαίνει....;

Tώρα εντελώς μεταξύ μας....

Το δικό μου δεντράκι...

Καλησπέρα-καλησπέρα...!

Χαθήκαμε...ή για να είμαι ειλικρινής, χάθηκα κι εγώ μέσα σ΄αυτό το καθημερινό timeline που μας βομβαρδίζει στην κυριολεξία από καινούργια “πρέπει”...

“Πρέπει” που συνήθως απευθύνονται στην τσέπη μας....

Η δικιά μου παραδόθηκε αμαχητί εδώ και καιρό...Και επειδή δεν είχε να σηκώσει ούτε ένα λευκό πανί...έτσι για το παραδίνομαι βρε αδερφέ...αποφάσισε να γυρίσει ανάποδα και να κρεμαστεί φόρα παρτίδα μπροστά στο ένα και μοναδικό μου τζιν...!

Μη σας τρομάξω, όχι δεν θα ασχοληθώ με τα πολιτικά δρώμενα αυτής της χώρας. Άλλωστε ποιος θα ασχολιόταν με μια κυβέρνηση που το γύρισε στην κομμωτική και ασχολείται με haircuts και μιζανπλί... Με μια Παιδεία που κατάντησε δισκογραφική εταιρεία και μοιράζει cd στα σχολεία...

Ποιος θα του το΄λεγε του άμοιρου του Σοφοκλή πως η “Αντιγόνη” του θα κυκλοφορούσε σε cd και θα μετρούσε πωλήσεις με στόχο την πλατίνα!

Και όλα αυτά σε μια χώρα που προώθησε τον πολιτισμό και τα γράμματα, σε μια χώρα που γέννησε την Δημοκρατία...

Και επειδή αν συνεχίσω φοβάμαι πως θα χάσω το μέτρημα,που λέει και η φίλη μου η Νατάσσα, θα σας πω τι κάνω εγώ για να τη παλέψω σε αυτόν το παλιόκοσμο και τη παλιοκοινωνία...

Δυστυχώς τα πράγματα δεν αλλάζουν από την μια στιγμή στην άλλη, οπότε έκανα κι εγώ τη δική μου, μικρή προσωπική επανάσταση. 

Λένε πως κοιτώντας μόνο το δέντρο χάνεις το δάσος....σωστά;

Αποφάσισα κι εγώ λοιπόν να αρχίσω να κοιτάω μόνο το δέντρο και ας χάσω το δάσος...¨Έτσι κι αλλιώς χαμένη υπόθεση είναι κι από μόνο του...

Ενώ το δεντράκι μου...

Ξυπνάει με χαμόγελο...μου γράφει στιχάκια για τις τυχαίες συναντήσεις μας,πάνω σε τοίχους,σε βιβλία...στο κινητό...

Μου φτιάχνει τη μέρα, με εμπνέει,βγάζει από πάνω μου την μιζέρια και με ντύνει με αισιοδοξία..

Έχει έντονα χρώματα και ένα σωρό καινούργιες ιδέες...

Έχει ακόμα την αίσθηση της ποιότητας και τα βράδια, με νανουρίζει διαβάζοντας μου Ελύτη και Σεφέρη...

Μου δίνει φτερά να πετάξω σε καινούργιους προορισμούς ....άγνωστους, απάτητους...

Έστω κι αν αυτοί είναι πλασματικοί,έστω κι αν τους πραγματοποιώ μόνο κλείνοντας τα μάτια μου...

Εμένα μου αρκεί το “μαζί”...

Εμένα μου φτάνει το “εμείς”...

Άλλωστε σ΄αυτόν το κόσμο που μικραίνει όλο και πιο πολύ, τι άλλο μου απέμεινε να κάνω απ΄το να ονειρεύομαι...

Aυγουστιάτικο φεγγάρι...

     
Αυγουστιάτικη Πανσέληνος....

Δεν θα πω πολλά...

Παρά μόνο αυτό...

Λέγεται λοιπόν, ότι τα φεγγάρια ήταν 12...ένα για κάθε μήνα αντίστοιχα...

Έπειτα οι θεοί αποφάσισαν να κάνουν δώρο στους ανθρώπους ακόμα ένα....το 13ο...

Αυτό θα το χάριζαν σε όλους αυτούς, που ζούσαν κάποιον ανεκπλήρωτο έρωτα, γι΄αυτό και του έδωσαν χρώμα πορφυρό, ώστε να αντικατοπτρίζονται τα πάθη αυτών ....

Προσφορά λοιπόν στους μοναχικούς, στους απανταχού ερωτευμένους...

Ένα δώρο, που όταν κάνει αισθητή την παρουσία του στον ουρανό, δεν πρέπει να περνάει απαρατήρητο...

Οπότε στην φετινή Αυγουστιάτικη πανσέληνο, δείξτε την δέουσα προσοχή και φροντίστε να την ζήσετε έτσι όπως της αρμόζει...σαν ένα πολύτιμο δώρο...

''...Έτσι μιλώ γιά σένα καί γιά μένα

Επειδή σ’αγαπώ καί στήν αγάπη ξέρω

Νά μπαίνω σάν Πανσέληνος...

...Από παντού....

Μές από φεγγαρά περάσματα καί κρυφές τής θάλασσας στοές ...''



“Απόσπασμα από το ''ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ''
του Οδυσσέα Ελύτη....”

summertime...

 

Καλοκαιράκι....αγαπώ το καλοκαίρι!!!                                                                                                     

Αυτή η πρωινή δροσιά έχει ταυτότητα...ξυπνάει κάθε σου κύτταρο και λειτουργεί σαν τονωτική ένεση!!!

Οι περισσότερες εξορμήσεις γίνονται αυτή την εποχή...ξεσηκώνεσαι ρε παιδί μου!

Ποιος νοιάζεται για υποχρεώσεις, δουλειά και “πρέπει”, όταν το μυαλό είναι σκαλωμένο σε κάποια παραλία;; Κανείς!!!

Με την πρώτη ευκαιρία λοιπόν όπου φύγει-φύγει....

Δεν χρειάζονται πολλά πράγματα, παρά μόνο τα βασικά...μαγιό,αντηλιακό,κουβαδάκια, μια πετσέτα και όλη την καλή μας διάθεση!!!!

Στον δρόμο βέβαια μπορεί να συναντήσουμε κάποια μικροπράγματα, που μπορεί να κλονίσουν έστω και για λίγο το νευρικό μας σύστημα....αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή...

Σύντομη ετοιμασία και ξεκινάμε...ήρεμοι και χαλαροί...

Πέφτουμε πάνω σε κίνηση, γιατί δυστυχώς δεν ήμασταν οι μοναδικοί που σκέφτηκαν να πάρουν έστω και μια μικρή γεύση ιωδίου...

Δεν κωλώνουμε όμως ...συνεχίζουμε!!

Μόλις έχουμε ξεμποτιλιαριστεί και να σου η περίπτωση του “άρχοντα” οδηγού...

Φυσικά αναφέρομαι σ΄αυτούς που συνηθίζουν να οδηγούν στην μέση του δρόμου ακριβώς!!!

Και έτσι σκέφτεσαι με το μικρό μυαλουδάκι σου ...

”Μα ναι!!!Γι΄αυτόν ακριβώς το λόγο ο δρόμος είναι διπλής κατεύθυνσης, για να μην αισθάνεσαι πιεσμένος....ΑΡΧΟΝΤΑ!!!!”

Πάει και αυτό...

Αριστερή λωρίδα και προσπέραση στην προσπέραση είμαστε όλο και πιο κοντά στον στόχο μας...

Ώσπου... συναντάμε την περίπτωση της “Ν”έας, ωραίας και ξανθιάς” ...

Αυτό το ανέμελο είδος το συναντάμε συνήθως στην λωρίδα ταχείας κυκλοφορίας, να πηγαίνει με 80km, χωρίς να έχει καμία μα καμία αίσθηση για το που βρίσκεται....!!!

Παρόλα αυτά δεν πτοούμαστε καθόλου...γιατί προπορεύεται η 4η περίπτωση...!!

Αυτή... που ο οδηγός κρατάει τα φλας για το σπίτι του...που τα τοποθετεί δεξιά και αριστερά του κ@@ου

του αντίστοιχα, και τα χρησιμοποιεί τύπου (σαλόνι-κουζίνα αριστερό φλας...τσακ-τσακ...τσακ-τσακ...)!!!

 Σίγουρα κάτι τέτοιο θα συμβαίνει αφού δεν τα έχει χρησιμοποιήσει στον δρόμο ούτε μια φορά!!!

  

Η αλήθεια είναι πως ναι...είμαστε λίγο πιο νευρικοί, αλλά... η αίσθηση του ιωδίου λειτουργεί ως ισχυρό κατασταλτικό... !

Επιτέλους παραλία!!!

Αραδιάζουμε τα μπιχλιμπίδια μας και ορμάμε στο νερό!!!

“Χαλάλι!!” σκεφτόμαστε...”Γιατί τώρα αρχίζουν τα ωραία!!!”

Έπεται και συνέχεια....

Μην ξεχνάτε...είναι ΚΑΛΟΚΑΡΙ!!!!