Αφορμή για αυτή την
ανάρτηση στάθηκε ένα σχόλιο που γράφτηκε
στο blog ξημερώματα Πέμπτης...”φιλιά από
Εδιμβούργο...” έλεγε...
Έγινε ξενάκι και αυτός
ο φίλος σκέφτηκα...
Άραγε πόσες ερμηνείες
χωράει μια τόσο μικρή λέξη;
Πόσες μοναξιές... ;
Πόσα “θα θελα”... ;
Όταν οι αποστάσεις
είναι καθαρά χιλιομετρικές το πράγμα
είναι εύκολο, ένας σάκος στον ώμο και
μηδενίζεται στο πολύ αμέσως....
Με τις
άλλες πείτε μου τι γίνεται, με εκείνες
που δεν μετριούνται με χιλιόμετρα...
Με εκείνες που είναι
γεμάτες σιωπές...
Με εκείνες που δεν
χωράνε λέξεις, αγκαλιές και συγνώμες...
Ξενάκι λοιπόν είναι,
όταν το “μαζί” γίνεται “εσύ” και
“εγώ”, και για κάθε "εγώ" αντίστοιχα τα
γράμματα γίνονται κεφαλαία και καλύπτουν
τα πάντα...
Εγώ και εσύ ξενάκια
μέσα στην ίδια πόλη,ίσως και κάτω από
τον ίδιο ουρανό...ποιος ξέρει;
Ξενάκια με δικά τους
σύνορα, άτρωτα,απροσπέλαστα, γεμάτα άμυνες και “κατηγορώ”...
Ξέρεις,από αυτά που δεν
πέφτουν με την καμία, όχι αηδίες...
Aλήθεια...τα αισθάνεσαι;
Είδες πόση απόσταση κρύβει τελικά μια τόση
δα, μικρή λέξη;
Ξενάκι λοιπόν μάτια
μου...
