Έρωτας...! part 1

Έρωτας...δεν υπάρχει σαφής ορισμός που να ορίζει αυτό το ταξίδι...γιατί για ταξίδι πρόκειται...
Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν υπάρχει ίχνος λογικής και πως για τον καθένα μας ειναι μια τελείως ξεχωριστή και ιδιαίτερη διαδρομή.

Όλα λοιπόν στον αέρα..!
Με γερές δόσεις υπερβολής και εγωισμού...όλα στο "κόκκινο"!

ΣΤΑΔΙΟ 1

Σε είδα και σε ερωτεύτηκα ακαριαία, δεν πρόλαβα ούτε ανάσα να πάρω...και κάτι μου λέει πως ήταν αμοιβαίο κεραυνοβόλημα!
Μαρκαριστήκαμε και μπλεχτήκαμε..έτσι απλά!

Πρώτες μέρες και τα γραπτά μηνύματα δίνουν και παίρνουν..κάθε ένα λεπτό χτυπάει το κινητό...πρωί, μεσημέρι, βράδυ...φατσούλες, καρδούλες όλα στη φόρα!!!
 Μέχρι που αρχίζουν οι παρεξηγήσεις," γιατί μου είπες αυτό, τι εννοούσες με εκείνο..."
Στέλνουμε μηνύματα απλά και σαφή, χωρίς υπονοούμενα και γρίφους...και πάλι στο τέλος υπάρχει ένα έρωτηματικό.
Δεν πτοούμαστε όμως...ζητάμε συνάντηση τετ α τετ...για να εξηγήσουμε τι εννοούσαμε με το γραπτό "Καλημέρα, έχω ένα πρόβλημα, σ'έχω συνέχεια στο μυαλό μου με αποτέλεσμα να μην μπορώ να συγκεντρωθώ."
Εξηγούμαστε ήρεμα...κοιτώντας το απέναντι κτίριο!
Απαγορεύται η επαφή με τα μάτια..μπορεί να υπνωτιστούμε!!

Πάει αυτό... συνεχίζουμε τις γλύκιες και τα μέλια μέσω τηλεφώνου, από κοντά τα πράγματα είναι πιο συγκρατημένα...μας πιάνουν οι ντροπές!!!


Ο καιρός περνάει ώσπου έρχεται το πρώτο αναπάντεχο λάθος "timing"...
Ο λόγος σοβαρός...εγληματικός θα έλεγα...σου ζήτησα να βγούμε και αρνήθηκες;;;
"sorry αλλά μάλλον είναι λάθος το "timing", ζητάς διαφορετικά πράγματα και έγω προφανώς δεν μπορώ να στα δώσω (να και η μπηχτή!)"
Μετά από 30 γραπτά μηνύματα παραδεχόμαστε εμμέσος πλην σαφώς ότι φταίει το άκυρο που μας ρίξανε...αλλά δεν υποκύπτουμε, κρατάμε τουπέ και ύφος...έχουμε στραβώσει!!!!

Αναρωτιέμαι, γιατί ενώ καιγόμαστε για τον άλλον, χάνουμαι πολύτιμο χρόνο από το
'μαζί" και...μ..αμάμε την ψυχολογία μας;  Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου τελικά!

Περνάνε δυό μέρες και τελικά υποκύπτουμε...
Συνάντηση αμήχανη..."τι γίνεται με εμάς τους δύο;" αναρωτιέται το έτερον ήμισυ αλλά...απάντηση σαφή και ξεκάθαρη δεν θα πάρει ούτε μέχρι την δευτέρα παρουσία!!!
"Με θεώρησε δεδομένη;; θα του το βγάλω ξινό!!" και αρχίζουν οι φιλισοφικές απαντήσεις τύπου..."δεν ξέρω...είμαι μπερδεμένη..!!"
Εεεε!!! Μα φυσικά και είμαι!!!
Ήρθες ουρανοκατέβατος, μου έκανες τη ζωή άνω-κάτω, μου πήρες το μυαλό και μου το άφησες στα σύννεφα, και ξαφνικά μου λές πως πρέπει να βγείς με την παρέα σου, και δεν θα βγείς με μένα (η κτητικότητα χτυπάει κόκκινο!!!);;;;
Εεε Φεγγαράκι;;; ΛΑΘΟΣ!!!

Βέβαια το μαρτύριο συνεχίζεται, δεν απαντάμε στα μηνύματα, δεν το συζητάω να σηκώσουμε τηλέφωνο...ποτέ, τον αγνοούμε στον δρόμο, και όλα αυτά τα χαριτωμένα...!
Παρ'όλα αυτά όμως, δεν έχει πάψει να πονάει το δοντάκι μας....!
Περιμένεις να γυρίσει ο άλλος γονατιστός και να σε παρακαλάει αλλά...δεν !!!
Κι έτσι, χωρίς να θέλεις να τρομάξεις τον κακομαθημένο  εαυτούλη σου κάνεις μια διαπίστωση...ό,τι μόλις βρήκες τον δάσκαλο σου!!!

Εσύ και εγώ...
Εγώ και εσύ...
Και είναι μόνο η αρχή!!!

Επιτέλους......ΆΝΟΙΞΗ!

Σήμερα θα μετρηθούμε...!
Α!! Όλα κι όλα...μετά από έναν ζόρικο χειμώνα γεμάτο ανατροπές και εκπλήξεις το χρωστάμε στον εαυτό μας....το οφείλουμε!
Δεν χωράνε άλλες αναβολές, θα βγούν όλα στην φόρα, θα παραταχθούν στο τραπέζι και θα εξεταστούν ένα-ένα...ως πρέπει!

Φυσικά αναφέρομαι σ΄όλα αυτά που με τόση τσαπατσουλιά στοιβάξαμε στο μυαλουδάκι μας, γιατί περιμέναμε την άνοιξη. Με το φώς τα βλέπεις ξεκάθαρα, ως έχουν, χωρίς είδωλα και ψευδαισθήσεις...
Πάντα πίστευα πως με τον ερχομό της επιβάλεται να αναγεννηθείς, να μηδενίσεις το κοντέρ και ... φτου και από την αρχή! Αλλά...για να μηδενίσεις πρέπει πρώτα να ξεσκαρτάρεις τα όμορφα από τα άσχημα,  τα καλά από τα κακά...
Θέλει χρόνο δεν λέω, αλλά πως θα μας βρει το καλοκαίρι; Eτσι.....;
Σκονισμένους και ακατάστατους; Απαγορέυται!
Πρέπει να είμαστε έτοιμοι και όταν πέσει το πρώτο φώς, να είναι όλα τακτοποιημένα, χωρίς μουτζούρες και σκιές, όλα στην θέση τους.

Έβγαλα λοιπόν τα "κουτάκια" μου ένα-ένα και άρχισα την αρχειοθέτηση...
Κάθε "κουτί" έχει τον δικό του χώρο και το δικό του χρώμα...δηλαδή, το  μεγάλο το γαλάζιο είναι για τους δικούς μου ανθρώπους, γι΄αυτούς που αγαπώ, το μικρό το άσπρο είναι για τους γνωστούς, τους περαστικούς, το κόκκινο είναι για τους έρωτες (αχ!ο έρωτας..!), και κάπως έτσι, το κάθε τι που μου συμβαίνει έχει τον δικό του χώρο.
Δυο λοιπόν στο γαλάζιο.., πέντε στο άσπρο.., ένα στο κόκκινο.., και πολλά παραπάνω στο μάυρο...είπαμε...ήτανε ζόρικος χειμώνας!

Ωραία...!
Όλα σε τάξη...αλλά...περισσέυει ένα ακόμα..αυτό εδώ και καιρό δεν μπορώ να αποφασίσω σε ποιό κουτάκι είναι η θέση του...στο γαλάζιο, στο κόκκινο ή στο άσπρο;

Mην μου πείτε πως εσείς δεν έχετε εκκρεμότητες...πως όλα είναι στην θέση τους...!
Σίγουρα έχετε..το βλέπω στα μάτια σας!!

Αλλά...ας το κάνουμε διαφορετικά αυτή την άνοιξη...
Αυτή την άνοιξη λοιπόν...διάλεξε εσύ σε ποιό "κουτάκι" θέλεις να μπεις....