Το δικό μου δεντράκι...

Καλησπέρα-καλησπέρα...!

Χαθήκαμε...ή για να είμαι ειλικρινής, χάθηκα κι εγώ μέσα σ΄αυτό το καθημερινό timeline που μας βομβαρδίζει στην κυριολεξία από καινούργια “πρέπει”...

“Πρέπει” που συνήθως απευθύνονται στην τσέπη μας....

Η δικιά μου παραδόθηκε αμαχητί εδώ και καιρό...Και επειδή δεν είχε να σηκώσει ούτε ένα λευκό πανί...έτσι για το παραδίνομαι βρε αδερφέ...αποφάσισε να γυρίσει ανάποδα και να κρεμαστεί φόρα παρτίδα μπροστά στο ένα και μοναδικό μου τζιν...!

Μη σας τρομάξω, όχι δεν θα ασχοληθώ με τα πολιτικά δρώμενα αυτής της χώρας. Άλλωστε ποιος θα ασχολιόταν με μια κυβέρνηση που το γύρισε στην κομμωτική και ασχολείται με haircuts και μιζανπλί... Με μια Παιδεία που κατάντησε δισκογραφική εταιρεία και μοιράζει cd στα σχολεία...

Ποιος θα του το΄λεγε του άμοιρου του Σοφοκλή πως η “Αντιγόνη” του θα κυκλοφορούσε σε cd και θα μετρούσε πωλήσεις με στόχο την πλατίνα!

Και όλα αυτά σε μια χώρα που προώθησε τον πολιτισμό και τα γράμματα, σε μια χώρα που γέννησε την Δημοκρατία...

Και επειδή αν συνεχίσω φοβάμαι πως θα χάσω το μέτρημα,που λέει και η φίλη μου η Νατάσσα, θα σας πω τι κάνω εγώ για να τη παλέψω σε αυτόν το παλιόκοσμο και τη παλιοκοινωνία...

Δυστυχώς τα πράγματα δεν αλλάζουν από την μια στιγμή στην άλλη, οπότε έκανα κι εγώ τη δική μου, μικρή προσωπική επανάσταση. 

Λένε πως κοιτώντας μόνο το δέντρο χάνεις το δάσος....σωστά;

Αποφάσισα κι εγώ λοιπόν να αρχίσω να κοιτάω μόνο το δέντρο και ας χάσω το δάσος...¨Έτσι κι αλλιώς χαμένη υπόθεση είναι κι από μόνο του...

Ενώ το δεντράκι μου...

Ξυπνάει με χαμόγελο...μου γράφει στιχάκια για τις τυχαίες συναντήσεις μας,πάνω σε τοίχους,σε βιβλία...στο κινητό...

Μου φτιάχνει τη μέρα, με εμπνέει,βγάζει από πάνω μου την μιζέρια και με ντύνει με αισιοδοξία..

Έχει έντονα χρώματα και ένα σωρό καινούργιες ιδέες...

Έχει ακόμα την αίσθηση της ποιότητας και τα βράδια, με νανουρίζει διαβάζοντας μου Ελύτη και Σεφέρη...

Μου δίνει φτερά να πετάξω σε καινούργιους προορισμούς ....άγνωστους, απάτητους...

Έστω κι αν αυτοί είναι πλασματικοί,έστω κι αν τους πραγματοποιώ μόνο κλείνοντας τα μάτια μου...

Εμένα μου αρκεί το “μαζί”...

Εμένα μου φτάνει το “εμείς”...

Άλλωστε σ΄αυτόν το κόσμο που μικραίνει όλο και πιο πολύ, τι άλλο μου απέμεινε να κάνω απ΄το να ονειρεύομαι...